แสงตะวันดับลง แรงลมจากของรถที่วิ่งผ่านไปมา ประทะร่างกาย
ฉันหยุดยืนดูแสงเรืองรอง ที่เล็ดผ่านช่องช่องแคบ ๆ ของสะพานสูง
ข้างล่างมีผู้คนเพ่นพ่านผ่านไปมา บ้างก็เดินช้าเร็วและวิ่ง คละปนกัน
เดินวิ่งกระโดด ที่ละขั่น และสองสาม ตามอารมณ์ สุดที่พื้นแผ่นดิน
ที่ปกคลุมไปด้วยคอนกรีตและอิฐปูน เสียงลำโพงพระเยซูคริสต์
ดังกังวาล มิกส์กับจังหวะหาเสียงของ ส.ส. ฟังดูครื้นเครง (จะดีเหรอ)
เดินขึ้นบันได เสียบบัตรขึ้นบันได ผู้คนมากมายกำลังยืนคอย
คอยฉันนะเหรอ ?? นั่นซิ ไม่มีบางเหรอ ใครสักคนที่รอคอย
เห็นทีจะไม่ใช้ เมื่อรถไฟมาถึง ทุกคนก็กรูกันเข้าไปนั่ง
แล้วใครกันที่คอยฉัน เพ้อ ... นั่งฟังเสียงผู้คนฟังไม่ได้ศัพท์
เหมือนคนเปิดทีวีและวิทยุสักร้อยเครื่อง ดังหนวกหู หงุดหงิด
ตะโกนออกไปดัง ๆ "เงีบบบบบบบบซะที !!" แต่โชคดีทว่า
นั่นเป็นเพียงแค่ความคิดในใจ นั่งหุบปากอย่างสงบเสงียม
อยู่คนเดียวคงจะเป็นทางออกทีดีและปลอดภัยที่สุด
ถึงอินเตอร์เชนจ์สยาม ที่หมายปลายทางลงบันได ลงบันได
และเสียบบัตร ไปในที่หมายที่ฉันจะไป คนเดียว
:: Post Script ::
• คนเดียว
• คนเดียว
• คนเดียว
• โอเค คนเดียว
• สบายใจ
Ost.In the Mood for Love
#1 By E_pumb on 2007-12-20 11:48